Egzamin ósmoklasisty: nikt nie był sam

Są takie dni, w których naprawdę widzimy sens wszystkiego, co robimy. Od samego rana w szkole na Sienkiewicza czuć było emocje: stres, napięcie, niepewność, ale przede wszystkim ogromną bliskość.

Jedną z pierwszych osób, które dołączyły do kadry przygotowującej egzamin, była Paulina, zeszłoroczna absolwentka. Dzień wcześniej przyszła też część ubiegłorocznej ósmej klasy, żeby wesprzeć młodszych. Wracają, bo Dmuchawiec jest dla nich miejscem relacji i bezpieczeństwa, a ludzi nie zostawia się samych w ważnych chwilach.

Przytulaliśmy się, rozmawialiśmy, były owoce, kanapki i herbata, dla niektórych melisa. Ogromnym wsparciem byli też nauczyciele w komisjach egzaminacyjnych.

A potem wydarzyło się coś jeszcze bardziej wzruszającego. Uczniowie, którzy skończyli pisać wcześniej, nie rozchodzili się do domów. Czekali na przyjaciół, rozmawiali o zadaniach, pocieszali się nawzajem. W stresie, w niepewności, ale razem. To jest najpiękniejszy efekt naszej pracy: widzieć, jakimi ludźmi stają się nasi uczniowie.

Fot.: archiwum Fundacji Dmuchawiec